ما دوتا ماهی بودیم توی دریای کبود

خالی از اشک های شوراز غم بود و نبود

پولکامون رنگ وارنگ روزامون خوب و قشنگ

آسمونمون یکی خونمون یه قلوه سنگ

خندمون موجارو تا ابرا می برد

وقتی دلگیر بودم اون غصه می خورد

تورای ماهی گیرا وا نمی شد

عاشقی تو دریا تنها نمی شد

خوابمون مثل صدفپر مروارید نور

پر شد این قصه ی ما توی دریاهای دور

همیشه توک می زدیم به حباب های درشت

تا که مرغ ماهی خوار اومد و جفتمو کشت

دلش آتیش بگیره دل اون خونه خراب

دیگه نوبت منه سایه ش افتاده رو آب

بعد ما نوبت جفتای دیگه ست

روز مرگ زشت دل های دیگه ست

ای خدا ، کاری نکن یادش بره

که یه ماهی این پایین منتظره

نمی خوام تنها باشم

ماهی دریا باشم

دوست دارم که بعد از این

توی قصه ها باشم